^{به سوی نور قدم بردار}

^{از دالانهای تاریک و سرد تنهایی}

^{به سوی روشنایی}

^{که از خود دریغ کردی}

^{به سوی آن منزلگاه ابدی}

 ^{که همه ناگزیریم رسیدنش را}

^{محکم و ثابت}

^{گام بردار}

^{بسوی هر چه خوبی هاست}

^{گل واژه هستی افرین عشق  را}

^{زیر لب زمزمه کن} 

^{این کلام سحرانگیزی که انسان} 

^{یه جستجوی آن}

^{سراسر عمرش را یا به بیهودگی باطل کرد}

^{یا یافتش و سر به وادی لامکان نهاد}

^{قدم به مکانی گذاشته ام}

^{که تقدسی به مثل طور سینا را دارد}

^{اینجا مزار بایزید بسطامی ست}

^{از مزارش می بویم شمیم عاشقی اش را}

^{عمیق و عمیق تر}

^{نه می بلعم این عطر خوش را}

^{فرو می دهم در دورترین زوایای روحم}

^{آنجا که دیرگاهیست به خواب اندر شده است}

^{و می بینم که انگار تکانی می خورد}

^سکندری

^{بر خاست و به اطراف خویش نظر کرد}

^{استنشاق این عطر سکرآور}

^{از چشمانش دور کرده است}

^{خواب هزار سال را}

^{بر خواست}

^{ولی نه دوباره بر زمین نشست}

^{پاهای ضعیف را هرگز}

^{یارای بر خواستن نیست} 

^{باید مراقبش بود....}

^{به تو تکیه می دهم ای بایزید ای عشق جاوید} 

 ^{تا این ضعف از پاهایم زایل شود}

^{چه گواراست از عشق تو مست شدن}

^{و چه دل نشین است تکیه کردن به شانه های تو}

^{چون تکیه گاهی محکم و مهربان}

^{بی گمان مرا به سر منزل مقصود می رساند}

^{دوستت دارم ای بایزید عشق}

^{تاریخ را به شهادت می طلبم}

^{که گواه صداقت من است}

^{و زلالترین احساس}

^{در استمراری طولانی}

^{که عاشقانه ترین عشق است پیشکش حضورت}