شب عاشقان بیدل، چه شبی دراز باشد

تو بیا کز اول شب، در صبح باز باشد

عجب است اگر توانم، که سفر کنم ز دستت

به کجا رود کبوتر، که اسیر باز باشد؟

ز محبتت نخواهم، که نظر کنم به رویت

که محب صادق آن است که پاکباز باشد

به کرشمهْ عنایت، نگهی به سوی ما کن

که دعای دردمندان، ز سر نیاز باشد

سخنی که نیست طاقت، که ز خویشتن بپوشم

به کدام دوست گویم، که محل راز باشد؟

چه نماز باشد آن را ، که تو در خیال باشی؟

تو صنم نمی گذاری، که مرا نماز باشد

نه چنین حساب کردم، چو تو دوست می گرفتم

که ثنا و حمد گوییم و، جفا و ناز باشد

دگرش چو باز بینی، غم دل مگوی سعدی

که شب وصال کوتاه و ، سخن دراز باشد

قدمی که بر گرفتی، به وفا و عهد یاران

اگر از بلا بترسی، قدم مجاز باشد