^{به افقي كه پيش رويـــم گستـــردست مي نگرم‌‌، پهنه آبي دريا را، ناگهان لبهاي آرامش بر ذهنم بوسه مي زنند. لبخندي كمرنگ روي لبانم مي نشيند، باز هم با دقت مي نگرم به دور دستهايِ اين افق زيبا و دلپذير، نسيمي جانفزاتر از عطر دلدار وجودم را فرا ميگيرد و مرا تا اوج يك حس قشنگ پرواز مي دهد همانند پرنده اي سفيد و زيبا}

^{كمي كه نگاهم را از دورها باز مي خوانم فانوس دريايي را مي بينم كه روي تپه اي بنا شده، اوست كه در شبهاي تار با سو سوي نور خود ره گم كرده گان را باز مي خواند و راه را به آنها نشان ميدهد، براي آنها همين سو سو هم كافي است، وقتي كه نزديكتر مي آيند مي بينند كه آن سوسوي اندك چه نور عظيمي بوده و بخاطر مسافت روح و جسم آن را اندك ديده اند! و شگفتا از ما كه نور عشق خدا را اندك و چه بسا نمي بينيم}

^{زمزمه ميكنم، بيتابانه راه مي روم، از اين كلافگي دل بيزارم، از اين دل دل بي هدف بيزارم، آرزوي مرگ دارم، حقيقتي كه دير يا زود گربيانم را ميگيرد، ميخوانمش عاشقانه، اما در نهانترين نهانخانه دل ترس نهيبم ميزند كه هي! تو كيستي كه چنين آرزوي داري؟ آيا كساني كه در وجود تو جاريند، اين جسم با هزاران رگ و پي، آيا خواهان مرگ است؟ نه... من... من اين سوال را فقط از ذهن خسته از تلاشم پرسيدم و او گفت كه آري حاضرم.... پس ديگران چه؟ به اين نينديشيده بودم. سرم را بر ميگردانم نمي خواهم جوابش گويم. چرا راحتم نمي گذاري اي بيدار شده كه اسمت را نمي دانم}

^{شبـــي سخت بر من گذشتـــه، شبــــي كه تا صبـــح، ترس، خواب از چشمانم ربود! تلاشي ميكنم تا اين خـــــــوره هـــــاي سياهي را از ذهنم بيرون برانم! چه بر من گذشته كه اينچنين بيتابم! نمي دانم يا شايدم هم نمي خواهم بدانم!!! پس سوسوي نور خدا كجاست؟ چرا نمي يابدم؟ چرا هر چه او را صدا مي زنم، صدايم را نمي شنود؟ آيا خداي نكرده خدا ناشنواست؟؟؟ استغفرالله}

^{خجالت ميكشم، از بزرگي جسمم و از كوچكي روحم. سرم را با شرمندگي به زير مي اندازم، آرزو ميكنم اين قسمت را خدا نشنيده باشد، خنده اي هول انگيز بر جسمم طنين انداز مي شود، نشنيده باشد مگر او همانند تو ناشنواست، كه هر چقدر ترا صدا مي زند انگار از مادر كر زاده شده اي! نمي شنوي آنچه او ميفرمايد، يا نه مي شنوي خودت را به نشنيدن مي زني... هي هي دريغ و درد از اين خودخواهي}

^{شرمنده تر مي شوم، چهره ام را مي پوشانم، اندكي فكر ميكنم، سرم را بالا مي آورم و مي پرسم چه كنم؟ تو ميداني؟ ميگويد آن سوسوي نور را بگير و برو تا انتها به منبع عظيم نورش خواهي رسيد. جدي ميگويي يا اين هم وهم ذهن خسته من است؟ فقط مرا مي نگرد}

^{آيا به او خواهم رسيد؟ آيا صدايم را در اين تاريكي مي شنود؟ آيا مرا رها مي كند در ميان انبوه مشكلات؟ و آياهاي ديگر}

^{مطلب زيباي ذيل را يكي از دوستان ساعي و فعال بنام بلو فٍری به ايميل من فرستاده بود كه بجا ديدم براي پست جديد گذاشته شود}

^{دلم تنگه نور کمی است که از روزنه باريک ديوار گِلی خانه همسايمان در سايه زمستان سرد بر صورتم می تابيد و گرمای وجود نا اميد ولی اميدوارم می شود}