دردهایم را با قلم همراه می سازم

تا جاری شود بر صفحه سفید کاغذ

شانه هایم را می تکانم

سبک تر شو ای دردکشیده از فکرش

دو سال گریستن گذشت

بر مزار آرزوهای دل

کنون در گور سردش

آرام گرفته

بخواب عمیق عمیق

من از گذشت دردناک زمان

دوباره از خاکسترم همانند ققنوسی

بپاخاسته ام

و از دورهای نهایت

صدای آشنای خدا را

می شنوم

می رهانم از فکرت

یاد را

و به نزدش می فرستم

یادم را

تا گرامیش بدارد تا ابد

کلئوپاترا فیلیپ